We kennen het allemaal. De eerste weken van een nieuwe baan voelen als verliefd zijn. Alles is leuk. Je leert nieuwe mensen kennen, elk project is interessant en zelfs maandagochtenden voelen nog fris. 

En dan, ergens onderweg, verdwijnt die roze bril. 

Niet ineens. Maar langzaam. Het werk voelt minder spannend. De dagen lijken meer op elkaar. Je betrapt jezelf op gedachteloos je laptop openklappen. 

Dat betekent niet meteen dat je verkeerd zit. Het betekent vooral dat de ‘honeymoonfase’ voorbij is. En dat is normaal. 

Toch vinden veel mensen dat lastig. Want als het enthousiasme verdwijnt, komt de twijfel. Is dit het nou? Ben ik ondankbaar? Of klopt het gewoon niet meer? 

Werk verandert, en jij verandert mee. Wat vroeger genoeg was, kan nu te weinig zijn. Dat maakt je niet lastig of wispelturig, dat maakt je mens. 

Het gevaar zit ‘m in het wegwuiven van dat gevoel. In jezelf vertellen dat het wel weer overgaat. Dat het nu eenmaal zo hoort. Terwijl het soms juist een uitnodiging is om even stil te staan. 

Niet om meteen rigoureuze beslissingen te nemen, maar om eerlijk te reflecteren. Wat mis je? Uitdaging? Waardering? Groei? Of juist rust? 

Niet elke baan hoeft een passie te zijn. Maar het moet je ook niet leegtrekken. 

Februari is bij uitstek zo’n maand waarin dit soort gedachten opkomen. De drukte van januari zakt weg, het jaar voelt nog open, en je merkt beter wat je energie geeft en wat niet. 

De roze bril afzetten is niet negatief. Het betekent dat je scherper ziet. En soms is dat precies wat je nodig hebt om opnieuw richting te kiezen. Binnen je huidige baan, of daarbuiten.